سالی گذشت و یک سال جدید آمد، سال نو روزی است که آغاز یک سال گاهشماری جدید را رقم میزند، و در آن سالشمارِ یک تقویم مشخص افزایش داده میشود. در بسیاری از فرهنگها، این رویداد را به مناسبت پایان سال قدیم و شروع سال جدید جشن میگیرند. کشورهایی که از گاهشماری خورشیدی استفاده میکنند، معمولا سال نو را در اولین روز بهار جشن میگیرند. در کشورهایی که از گاهشمار (تقویم) میلادی استفاده میکنند، سال نو معمولا در اول ژانویه برگزار میگردد.
نگین انگشتر
1- ثقه جلیل، کافور خادم (1) مى گوید: در محل سکونت امام هادى علیه السلام در سامراء، عده اى از صنعتگران بودند و آنجا
روستایى بود، از جمله مردى بنام یونس نقاش که محضر امام می آمد و خدمت مى کرد.
روزى یونس محضر امام آمد و بشدت مىلرزید، گفت: مولاى
من! خانواده ام را به شما مى سپارم، امام فرمود: قضیه چیست؟ گفت: مى خواهم از این
محل بروم، حضرت در حال تبسم گفت: چرا یونس؟ گفت: موسى بن بغا (2) نگینى به من
فرستاد که بتراشم و سوار انگشتر کنم، وقت تراشیدن آن را شکستم، نگین را نمى شود قیمت
گذاشت تا از عهده غرامت برآیم، صاحبش هم موسى بن بغاست یا هزار تازیانه به من
مى زند و یا مى کشد.
|
|
|
مولی امیرالمؤمنین علیهالسلام: اَلمواعِظُ شِفاءٌ لِمَن عَمِلَ بها. / (فهرست غرر، ص 407)
موعظه و اندرز برای کسی مؤثر و شفابخش است که بدان عمل نماید.
نوروز در جبهه
نوروز و ایام عید که می شد- در شرایط عادی جبهه و جنگ – تا پنج روز از صبحگاه خبری نبود. عیدی بچه ها، سکه های یک تا پنجاه ریالی و اسکناسهای صد تا هزار ریالی متبرک به دست امام(ره) بود؛ همچنین پولهایی که یادگاری نوشته خود بچه ها یا فرماندهان بود.غذاهای این ایام بهترین غذاها بود و پذیرایی با میوه و شیرینی در همه جا دایر. در کنار همه این نعمتها، مراسم جشن و سرور بود؛ تئاترها و نمایشنامه های نشاط آور که بچه ها خود تهیه و اجرا می کردند و نمایش فیلمهای سینمایی که زحمت تدارک آنها را نیروهای واحد تبلیغات می کشیدند.
در این ایام بچه ها راه می افتادند برای عرض تبریک از محل فرماندهان شروع می کردند و بعد به سنگرهای مجاور می رفتند در حالی که همه با هم می گفتند: برادرا، برادرا عید شما مبارک. اهل سنگر هم جواب می دادند، یا به شوخی چیزی می گفتند و از میهمانان دعوت می کردند به داخل سنگر آنها بروند و پذیرایی بشوند.
|
|
|
مولی امیرالمؤمنین علیهالسلام: أَبلَغُ العِظاتِ اَلاِعتبارُ بمَصارعِ الأَمواتِ. / (فهرست غررالحکم، ص 407)
رساترین پندهای هشداردهنده، عبرت گرفتن از بستر و قبور اموات است.
ایرانیِ زیرکِ مسلمان، نوروز باستانی را با عقیدهی خود و به شکل دلخواه خود، تغییر داد؛ قالب نوروز و صورت نوروز را نگه داشت، محتوای آن را عوض کرد. نوروز باستانی، نوروز پادشاهان بود؛ فرصتی برای سلاطین و حکّام مستبد بود؛ برای اینکه شکوه خود و عظمت ظاهری خود را به رخ ملّتها بکشانند و بنشینند از آنها هدیه بپذیرند. حتّی در زمان بنیامیّه و بنیعبّاس که نوروز به دربارهای خلافت اموی و عبّاسی وارد شد، همان رفتار و سیرهی پادشاهان و کسرایان فارسی باستان در دربار آنها عمل میشد. امّا ایرانیِ مسلمان، این نظم را، این قالب را بهنفع خود تغییر داد؛ اگرچه این تغییر بهصورت دفعی انجام نگرفته است امّا شما امروز بعد از گذشتن قرنها، مشاهده میکنید که نوروز بهانهای و وسیلهای است برای ارتباط قلبی میان مردم و میان مبدأ عظمت و عزّت، یعنی ذات مقدّس باریتعالی.(۱۳۹۴/۰۱/۰۱)
